Başlangıcı olmayan bir yoldaydım
Nereden geldiğimi bilmiyordum
Sürükleyen bir şeyler vardı ümidim kalmamıştı
Hayat hep mutlu olmamı engellercesine yolumu kesti.
Görmezdim kimler ağlar kimler güler,
Bilmezdim kimler duyar.
Daha dün yolun başındayım sanırken,
Bugün sonu bile olmayan bir hayatın ortasındaydım,
Kimseler yok Sessizliğin gölgesi altında yürürdüm,
Kimseler görmezdi beni,
Bende sessizce yürürdüm,
Her adımımda hatıralar dizilirdi gözümün önüne.
Rüzgar biraz durmuştu,
Hava yavaş yavaş kararıyor.
Yanımdan bir kaç kişi geçti.
Öylesine güzel berrak bir hava,
Soğuk git gide artıyor.
Sessiz adımlarıma devam etmekteydim.
Geçmiş zaten geçmiş gelecekse nasıl gelecek.
Bir çocuk vardı hemen ötede,
Sokağın ucundaki manava gitmekteydi.
Biraz zaman geçti.
Çocuk sessizliğin sesiydi.
O ihtiramı önünde saygıyla tezgâhın altındaki meyveleri toplamaktaydı.
Ben ise gecenin karanlığına doğru sessizce yürümekteydim...
0 yorum :
Yorum Gönder